Mae pedwar robot yn teithio drwy ofod lliwgar gyda'i gilydd. Tân yw arweinydd, mae'n dewr ac yn brysur bob amser. Llinos yw'r peiriannydd doeth, mae hi'n credu y gall fudo trwy'r serydd gyda'n gilydd. Maen nhw'n mwynhau'r goleuadau melyn, gwyrdd, a glas o'u cwmpas. Bryn yw'r sganfyrddwr ysgafn, mae'n blygu'n syth i ganfod y llwybr. Celyn yw'r meddyg garedig, bob amser yn poeni am bawb.
Mae'r gofod yn disgleirio'n amlwg yma. Mae'r robotiaid yn syllu ar y sêr a'r cysgodion tywyll. Mae'r criw yn teimlo'n hapus ac yn ddiogel gyda'i gilydd. Maen nhw'n rhannu stori am eu hanesion eu hunain. Mae'r awyr yn llawn o oleuni melyn a phinc trwy'r gofod tywyll. Mae cyfeillgarwch y robotiaid yn tyfu'n gryf bob munud.
Mae tân yn edrych allan o'r ffenestr sâl. Mae Llinos yn nodi lle bydd yn dod y cyfeiriad nesaf. Mae Bryn yn paratoi ei olwynion am y llwybr nesaf. Mae Celyn yn cyfarwyddo ysbryd da a heddychlon i bawb. Maen nhw'n teimlo'n barod am y daith hir ymlaen gyda'i gilydd. Mae eu calonau'n llawn ysbrydoliaeth a chyfeillgarwch llythrennol.
Roedden nhw'n hedfan trwy ofod lliwgar a disglair. Bob un o'r robotiaid yn mwynhau'r daith gyda'i gilydd. Yn sydyn, aeth y llong gofod yn araf. Dechreuodd y peiriannau wneud sŵn rhyfedd. Tân edrychodd ar y sgrin a gorweddodd â phoen yn ei ddwylo.
Llinos cerdded at y panel yn gyflym. Hi geisiodd drwsio'r peiriant gyda'i offer. Ond doedd dim yn gweithio hyd yn oed gyda'i dawn. Roedden nhw'n sownd ar ganol y gofod, yn y tywyllwch mawr. Roedd y robotiaid yn poeni am eu diogelwch.
Bryn edrych allan drwy'r ffenest fach. 'Mae'n rhaid i ni aros tawel,' meddai Llinos. Celyn dod at y gweithgaredd a dechrau canu'n dawel. Hi gefnogodd pawb i gyrraedd heddwch yn eu meddyliadau. Roedden nhw'n dal i gredu y byddan nhw'n darganfod ffordd i wneud y llong gweithio eto.
Llinos oedd y cyntaf i stopio ac edrych ar y peiriant.
'Dw i'n trio a thrio, ond dydy'r peiriant ddim yn gweithio,' meddai hi gyda frown bach.
Tân a roddodd gefnogaeth hi, er ei fod yn blino'n fawr.
'Dal ati, Llinos,' dywedodd Tân, 'troi eto a gweld os gallwn ni adfer y sêr i'n ffordd.'
Roedd Celyn yn edrych ar y ffrindiau gyda llygad caredig. 'Peidiwch â bod yn nerfus,' meddai hi yn dawel. 'Rydyn ni i gyd gyda'n gilydd yn y gofod tywyll hwn.' Fe wnaeth hi adael ymbarel bach o oleuni melyn ar y bwrdd gerllaw. Aeth y goleuni'n meddal a gwresog o gwmpas y robotiaid. Roedd pawb yn dechrau teimlo fwy tawel a rhan.
Bryn yn sganio'r gofod o amgylch yn chwilio am lwybr clir. Fe wnaeth e ganfod fannau gyda goleuadau gwyrdd a glas ar bellter. 'Dychmygwch ein bod ni'n carlamu i ffwrdd o'r traffig ansefydlog,' meddai Bryn â gobaith yn ei lais. 'Gallaf arwain y llong adref yn ddiogel.' Edrychodd Tân arno gyda diolchgarwch. 'Ti'r dewr iawn, Bryn.'
Llinos a Celyn benderfynodd fod yn grediniol a chadernid y mae oherwydd ei bartneriaeth. Roedd pawb yn gweithio gyda'i gilydd. Fe wnaeth Celyn roi mantell ddaioni o wynt ar y robotiaid i'w helpu i ymlacio. 'Bydd y llwybr hwn yn ein arwain adref,' gwaeddodd Tân gyda chadernid. Roedd y sêr yn y gofod yn llachar iawn, fel gwydraid disglair ar hyd ein taith.
Yn olaf, aeth Tân â'r cymeriadau eraill ar y ffordd yn ôl i'r tŷ dywyll hwnnw â goleuon lliwgar. Roedd eu calonau yn llawn llawenydd am eu ffrindiau a'u profiad gyda'i gilydd. Roedd Llinos wedi gweithio'n galed, ond roedd y teimlad o fod gyda'i gilydd yn bwysicach i bawb. Roedd Celyn yn tawelu'r anawsterau, gan wneud i bob robot deimlo'n ddiogel a hapus.
Ar ei ochr, roedd Bryn yn edrych o gwmpas, gan ganfod yr holl lwybrau glir i helpu'r tîm fynd adref yn ddiogel. Roedd hi'n hoffi ei gyfeillion a'u gweithredoedd cyfeillgar. Roedd y byd yn ddisglair, gyda serenni yn dawnsio drwy'r gofod. Roedd y pedwar robot yn hapus ac yn teimlo'n gryf ar ôl y daith hir.
Roedd Tân yn arwain y ffordd a phawb yn dilyn ei ddwylo. Ar ôl llawer o daith, cyrhaeddon nhw eu cartref yn ddiogel a mwynhau'r gwres o'u gilydd. Dyna pryd roedd hi'n glir, bod ffrindiau yn bwysig iawn. Roedd y bots yn gwenu a chydymdeimlo â'u gilydd, parod am antur nesaf.