Mae Bryn yn y castell gyda Eira, Dafydd a Celyn. Maent i gyd yn byw yno'n dawel, heb anghofio hanes y lle. Mae'r castell yn hen ac yn tywyll yn y nos. Mae'r gwynt yn canu drwy'r waliau mawr gyda lleisiau tawel.
Mae Eira a Dafydd yn cerdded yn y gwely canol y bore. Maent yn talu sylw i bob manylyn o'r cwmpawd y mae'r golau yn ei ddal. Mae Celyn yn coginio mewn ystafell fach, wrth iddo ddechrau straeon am hen ffynhonnau a llongau coll. Mae Bryn yn eistedd wrth y ffenestr, yn edrych allan tuag at y môr.
Yn y castell, mae cyfeillgarwch a heddwch rhwng y pedwar. Maen nhw'n cymryd amser i wrando ar ei gilydd a rhannu eu hanesion. Mae'r nos yn dod yn araf a dim ots am y byd tu allan. Maent yn gwybod bod y castell yn lle arbennig, lle mae pob person yn cael eu gwerthfawrogi.
Roedd y castell yn dawel ond roedd Bryn yn teimlo rhywbeth yn anghywir. Digon efallai o'r noson dywyll honno i weld llygaid yn goleuo'r ystafell fan'tro. 'Beth sydd ar goll?', gofynnodd Eira gyda throat sayn yn ei llais. Roedd Dafydd yn edrych o gwmpas gyda phryder, heb gael ateb. Celyn, gyda'i llyfr storïau, teimlai rhywbeth tymhorol ac aneglur yn y gwynt. 'Mae rhywbeth wedi diflannu yn y castell,' meddai hi'n dawel ac edmygus. 'Dydi'r menyn cyfarch ddim yn codi ar y byrddau heno.'
Dechreuon nhw chwilio efo llygaid mawr yn y brenin y castell a'r coridorau tywyll. Roedd Eira a Dafydd yn aros gyda'i gilydd, yn edrych am unrhyw arwyddion neu hen drysorau. Bob cam roedden nhw'n gwrando am sŵn neu adwaith o dan y llawer o garreg a phren. Ond nid oedd dim yn ymddangos, a'r awyrgylch oedd yn y castell yn troi'n fwy cymysg a dirgel. Mae'r noson yn dod yn hirach, gyda llawer o chwilfrydedd yn y galon i'w datrys. 'Wele,' dywedodd Bryn, 'dw i'n teimlo bod rhywbeth yma eto, yn cuddio mewn cysgodion.' Yna, gwnaeth Celyn gipio ei llaw a dweud, 'Na fyddwn i'n gadael y draig fach hon fynd mor hawdd.'
Roedd pawb yn edrych i'w gilydd gyda rhywfaint o ofn a gobaith. Roedd eu hymdrechion yn dechrau cael eu profi am y tro cyntaf. 'Sut y gallwn ni gael y peth yn ôl heb ei weld eto?,' gofynnodd Dafydd yn chwilio am syniadau. 'Rhaid i ni edrych eto gyda llygaid mwy mewnbynnol na mynediad y nesaf.' Mae'r castell yn clywed yn dawel, ond mae'r bryder yn parhau'n gryf. Roedd y noson yn cymryd mwy o gyfrinachau na gellid eu gweld gyda'r golau unwaith eto. Ac roedd pawb yn gwybod bod y stori hon yn dechrau.
Eira a Dafydd oedd yn chwilio am y drôr ar goll yn y castell. Roeddent yn edrych yn yr ystafelloedd mwynion a'r grisiau lliwyd. Pryd hynny, soniodd Dafydd, 'Dw i ddim yn gweld dim ynddo fe, Eira.'
Arogleuon yr ystafell a'r tywyllwch oedd y unig bethau i'w gweld. Roedd noson oer a chwaith teimlai'r ddau'n ddryslyd ac yn lloerig. 'Methu ffeindio hyn, bydd Bryn yn cael poen pen,' meddai Eira gyda hiraeth.
Serch hynny, roedd y ddau'n symud ymlaen gyda gwên wan o obaith. Roedd nhw'n teimlo rhywfaint o ddicter, ond roedd yn rhaid iddynt fynd ymlaen. 'Oes raid i ni ofyn i Celyn am gymorth nesaf?' gofynnodd Dafydd gyda nerth gwirionedd.
Bryn a Celyn oedd yn eistedd yn y tŷ mawr y noson honno. Roedden nhw'n edrych ar hen lyfrau a chardiau hen hanesion. 'Mae rhywbeth yn dweud wrthyf bod y plisg yn cysylltiedig â'r dŵr,' meddai Bryn yn araf.
Celyn torrodd y lleuad trwy'r ffenest a dechreuodd ddweud stori am hen ddirgelwch ar y castell. 'Roedd gwybodaeth am bethau cudd yn y llyn o dan y castell,' meddai hi. 'Efallai mae'r nwydd sydd ar goll yn y dŵr,' ychwanegodd hi â gweledigaeth.
Bryn edrychodd i fyny gyda gobaith yn ei lygaid. 'Rhaid i ni fynd allan gyda'n lanternau a chwilio'r llyn.' 'Yn sicr, bydd hyn yn newid popeth,' meddai Celyn gyda phositivrwydd.
Roedd y castell yn llawn tawelwch heddiw. Cafodd pob un eu llawenydd yn fawr iawn. Dywedodd Bryn fod y digwyddiad wedi dysgu llawer i ni i gyd. Mae Eira a Dafydd yn gwenu, gan deimlo'n ddiogel eto yn y castell.
Roedd Celyn yn coginio brecwast blasus i bawb. Cafodd hanesion am y castell eu rhannu dros y pryd. Cafodd ymlacio a chwmni garedig eu mwynhau gyda'i gilydd. Roedd y noson yn teimlo'n gynnes a chyfeillgar.
Dywedodd Bryn fod y castell yn lle arbennig. Cafodd pawb eu diolch am eu gwaith caled. Roedd y golau'n gwenu'n ysgafn ar hyd y muriau. Medden nhw na fyddai rhywbeth yn mynd ar goll eto.