Roedd Eira a Dafydd yn cerdded drwy'r ddinas niwlog pan glywsant sŵn swil o'r fynedfa gul y fyg, yn y nos. Roedden nhw'n stopio'n ofalus ar y stryd gornel, gan edrych i mewn i'r cysgodion trwchus lle roedd Celyn, y sorcerer heulog, yn ymddangos fel llinyn tywyll rhwng y cymylau porffor.
Roedd effaith ryfedd yn y nos, ac roedd Eira'n teimlo yn ddwys bod rhywbeth cudd yn digwydd. Roedd Dafydd yn codi ei ben yn ofalus, ac roedd ei lygaid ifanc yn chwilio am unrhyw fanylion a allai ddatgelu cyfrinachau'r fyg.
Celyn oedd yn siarad â llais isel ond brys, gan ymwneud â rhywbeth na allent glywed yn glir. Er hynny, sylwodd Eira a Dafydd ar y farddoniaeth dywyll a'r symbolau a olwgodd ar y grisiau garw ger y fyg, gan ddechrau deall bod y symudiadau'n bersonol ac yn bwysig i gyfrinachau'r ddinas.
Celyn sefyllodd wrth ganol y fyg drwchus, a thynnu o'i boced hen lyfr a oedd yn ymddangos yn hen ac agored â chwyth y gwynt fel pe bai'n byw ei hun. Roedd y nos yn dawel ond y naws o rywbeth cudd yn y gwynt yn tyfu wrth iddo agosáu'r llyfr ato. Eira a Dafydd symudodd gyda disgwyl o'u lleoedd wedi eu claddu yn y cysgodion, gan wylio'n agos heb wneud sŵn.
Yn sydyn dechreuodd Celyn ddyfgu mewn iaith hen, rhyw fath o ryddid rhwng gair a chwyth y gorau, ac roedd y geiriau'n ymledu trwy'r fyg yn gaeth ac yn dirgel. Yn ystod y cysegru, llifodd goleuni meddal o'i lygaid, gan rannu llwybr bychan o oleuni dros y daear gaeëdig a'r strydoedd caled o'i gwmpas. Dafydd tynnodd anadl, gan ofni y byddai'r chwilfrydedd yn peri i'r dirgelwch gael ei ddarganfod yn rhy gynnar a gosod Eira mewn perygl.
Wrth iddynt symud yn ysgafn, gwelodd Eira gysgod yn ymddangos yn y fellingau o'r fyg, yn ymdebygu i gŵr dros y ffin rhwng gwirionedd a chwedl. Trefnodd y ddau gyfrinachus i beidio â chyffwrdd â dim, gan ddeall fod rhywbeth uchel ei werth yn cael ei gyflwyno ymysg y cysgodion.
Roedd y fyg yn ymledu fel mwd y bore hwyr, gan ddwyn cof am hen straeon Mabinogi am drysorau cudd mewn coedwigau mân Cymru. Ar adeg pan fydd yr anialwch yn dywyllu, symudodd Celyn allan o'r cysgodion, gan ddal rhywbeth bach a disglair mewn ei law. Gwelodd Dafydd y symudiad sydyn hwn a chwythodd rhybudd yn dawel i Eira, "Used dy llygad, mae'n mynd i godi rhywbeth o'r coedwig yn y fyg."
Cododd Eira ei llygaid yn ddisglair fel y goleufraint yng Nghastell Dolwyddelan, gan ddweud, "Bydd rhaid i ni fod yn ddoeth; mae'n bosib mai esgyrn hen ddirgelion mae yno." Ond roedd Celyn yn symud yn rhy hyderus, wedi ei swyno gan ryw rym oddi mewn i'r fyg, a methu â gweld y perygl dinistriol o'i flaen. Roedd Dafydd yn poeni, gan gyflwyno'r syniad y gallai rhywbeth o'r gorffennol gael ei ryddhau, rhywbeth a allai newid pwy'n rheoli'r ddinas hon o oleuni a thywyllwch.
Roedd y gwynt yn chwythu'n oer, gan chwythu'r fyg yn fwy trwchus o gwmpas eu hetifeddiaeth, a chafodd Eira a Dafydd eu gorfodi i symud yn ofalus rhwng y cysgodion. Wrth i'w llais negyddol fanwl fygythu, dywedodd Dafydd, "Ni allwn caniatáu iddo gael hynny, mae hanes Cymru yn ddwfn gyda heddwch, nid gyda rhyfel neu dwyll." Cymerodd y ddau eu cam cyntaf yn gyflym, tra bod Celyn yn dal i chwilio yn y fyg am y cyfrinachau ddyfnach a allai newid y dyfodol a'r gorffennol mewn un eiliad.
Rhagwelodd Eira y byddai dilyn Celyn ddim yn hawdd, ond teimlodd y dylent gyflawni hynny er mwyn darganfod y gwirioneddau cudd o dan y niwl trwm. Yn lle gwênio, roedd Celyn yn symud gyda phwysau a gweithredodd fel caeth i'r dref niwlog a thwyllodrus. 'Dyddiau fel hyn,' meddai Dafydd yn dawel wrth Eira, 'rydym yn mynd i fynd drwy giât o dir anodd gyda'r holl dywyllwch hwn.' Roedd Eira'n cydnabod peryglon y daith ac roedd hi'n paratoi ei dial neu gwydnwch i wynebu'r anhysbys.
Symudodd y tri o dan ymbarel o fyg sydd yn ymledu dros y strydoedd cul a chyseiniog, gan gyflwyno tyllau a thiriogaethau lle pe bai gellir cuddio nifer o gyfrinachau. Clynodd Celyn yn ôl ar yr eiliad priodol, gan ysgogi i'r ddau wahardd deimlad o ofn ac anobaith yn eu calonau. Agorodd yr awyrfa niwlog rhai drysau a llwybrau cudd a roddodd y seren llechydig o olygfa i'r tri, ond nid oedd y goleuni'n ddigon i gael eu traciaeth yn hwylus. 'Bydd rhaid i ni ddefnyddio ysbrydoliaeth a blodau gwynt i gadw'n dawel,' dywedodd Eira i Dafydd yn ddiflino, gan edrych ar y llwybrau niwlog o'i gwmpas.
Er gwaethaf y mwg a'r tywyllwch, roedd y ddau fel toiled y gorgyffwrdd gyda'i olwg ar y siwrnai a ddeuai, gan fynd yn agosach at y lleoliad y mae Celyn yn ceisio ei guddio. Cadwodd Celyn ei hun yng nghysgodion y ddinas, ond roedd y ddau gydymaith yn amlwg ar y gweill yn chwilio am y gwirionedd a allai newid eu byd. Yna, ar ôl symudiadau sydyn a thystiolaeth a glânodd y gwynt, dechreuodd y trydan yn y strydoedd fyw gyda bywyd a chyffro newydd, gan wneud i'r cwmwl niwlog chwalu ychydig o'i hud.
Roedd Eira a Dafydd yn sefyll yng nghornel dywyll y stryd gul, gan edrych ar ôl tro Celyn sydd wedi diflannu o'r golwg. Roedd y fyg trwchus yn cysgodi'r ddinas, gan greu awyrgylch sy'n teimlo'n rhyfedd ac annisgwyl. Cymerodd Eira awel ddiffrwyth a dywedodd, "Ni wyddom beth oedd e'n chwilio amdano, ond y byddwn ni'n cael gwybod yn y diwedd."
Dafydd oedd yn eistedd yn agos ato a nododd, "Mae rhywbeth yma ond mae'n dal i guddio oddi wrthym ni." Roedd y ddau yn chwilio am arwyddion fel y byddent yn dilyn y trac annisgwyl hwnnw trwy'r fyg. Roedd y ddinas yn aros yn segur am y wybodaeth gudd, ond roedd y gwynt yn sibrwd tipyn o storïau hen wrth eu clywed.
Er nad oedd e'n glir beth fyddai'r cam nesaf, roedd y ddau yn gwybod bod eu gwaith wedi dim ond dechrau. Yn y dyfodol, bydd rhaid iddynt wynebu'r dirgelwch hwn gyda medrusrwydd a dewrder. Er mwyn gweld ddoe a heddiw yn cyfuno, rhaid iddynt baratoi ysbrydion a meddyliad fel y byddant yn barod i ddarganfod gwirioneddau cudd y ddinas niwlog.