Ἐν τῷ ἀρχαίῳ δρυμῷ, οὗ μαγευτικὰ πάντα ἦν, ἀπέναντι ἦλθον Λύκος τε καὶ Ἄρκτος. Ὁ Ὄρνις ἐπέταξεν ἐκ τῶν ὑψηλῶν κλάδων, καὶ Τίγρης ἔδραμε διὰ τοῦ ξύλου. Χαίρειν ἀλλήλοις εἶπον φιλικῶς. Τὸ δὲ δρυμὸν ἐπλήρει γλυκύτητος καὶ ἤρεμος ἦν.
Λύκος ἔφη· «Χαῖρε, καλῶς ἥκεις, φίλε Ἄρκτε!» Ἄρκτος ἀνεβόησε· «Καὶ σὺ χαῖρε, Λύκε εὐφυής.» Ὄρνις ἔβαλεν φωνὴν ψιλήν τε καὶ χαρισματικήν· «Πάντα ὑγιεῖς εἶναι, φίλοι!» Τίγρης καὶ αὐτὸς εὐφημίσας εἶπε· «ἡμεῖς φίλοι παντοδαποί, εὐτυχῶς συναρχόμεθα.」
Ἡ φύσις ἐκύκλαινε τὴν τετράδα καὶ ἐγένετο ἡσυχία καὶ εὐφροσύνη. Μύθοι μὲν ἐν ταῖς καρδίαις ἐγένοντο. Ἔτι δὲ ἡμέρα καλή ἀνέτειλεν. Οι φίλοι ἐπῆραν τὴν ὁδὸν ὁμοφωνοῦντες καὶ ἐξερχόμενοι τοῦ δρυμοῦ.
Καὶ ἐλθόντες εἰς τὸν τόπον τὸν ἀφιοῦντα τὰς μνῆμας, ἔγνωσαν λίθον μέγαν ἐπὶ τῆς χώρας κεῖσθαι. ἐπλάγησαν οἱ φίλοι, καὶ ἡ φωνὴ τοῦ Λύκου ἦν ταραγμένη. Ὄρνις ἤγειρεν τὸ μένος αὐτοῦ λέγων, "Τί τοῦτο; Πῶς ἐγένετο;"
Ὁ Τίγρης ἐπεσκέψατο καὶ εἶπεν, "Οὐκ ἐπιτρέπεται ἡδονὴ εἰς τὸν τόπον ἡμῶν νῦν." Ἀλλὰ τῷ λόγῳ τούτῳ ἐπεῖχε ὁ Ἄρκτος. ὁ δὲ Λύκος ἐπήνεσεν ἐν ἁπλότητι, καὶ προσεῖπε τῷ λίθῳ, "ἄρα μοι ἔξεστι μετακινῆσαι σε."
Ὁ δὲ λίθος ἀκίνητος ἐμείνατο, καὶ ὁ Λύκος ἀπέτυχεν. ἐστεναχώρησαν πάντες καὶ ἐθεώρουν ἕκαστος τὸν ἕτερον. Ὁ Τίγρης τότε εἶπεν, "Ἴσως ὁ Ἄρκτος βοηθήσει."
Λύκος ἐπῆλθεν εἰς τὴν πέτραν μεγίστην καὶ ἔφη, «Δέομαι, ἄγεσθαι ταύτην.» Ἔβαλε τὰς χεῖρας αὐτοῦ ἐπὶ τῆς λίθου και ἐπόρθει, ἀλλ᾽ ἡ πέτρα ἦν βαρεῖα. Ἐλπίζων ἦν ὁ Λύκος ὅτι ἂν κατορθώσει ἀνασπάσασθαι αὐτήν, ἀλλὰ αἱ δυνάμεις αὐτοῦ ἠπόρουν. Ἔβαλε δύναμιν μεγάλην πάλιν, καὶ πάλιν ἀπέτυχε ἐν τῇ προσπάθει.
Ὅμως οὐχ ἕστη εἰς ἀνάπαυσιν ὁ Λύκος. Ἤθελε τὴν ἑαυτοῦ φιλίαν καὶ τὸν τόπον τῶν διηγήσεων ἐλευθερώσαι. Ἔτυχε δὲ ὅτι ἔδειξεν τὴν τιμίαν τοῦ ὁδόν. Ἐθεώρει τὴν πέτραν ἄκαμπτον, σφικτῇ γινομένην ὡς ὄρος.
Κατέφαίνετο ὁ Λύκος λυπούμενος, καὶ ἔφη, «Οὐ δύναμαι αὐτήν μετακινῆσαι μόνος.» Ἐμνήσθη αὐτὸν τὴν ἄλλη φοράν βοηθῆσαι. Ἐδίδασκε ἑαυτὸν, ὅτι βοηθεῖν ἄλλοις ἐστὶ καλόν. Ὅμως νῦν ἐπελάθετο αὐτοῦ καὶ ζητεῖ βοήθειαν ἄλλου.
Ὁ Τίγρης ἔφη· «Ὦ φίλε, δεῖ ἡμᾶς βοηθεῖν Ἄρκτον τὸν μέγαν ἀρκτόν.»
Ἔρχεται ὁ Ἄρκτος βαδίζων βαρέως, βλέπων τὸν λίθον τὸν μέγαν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ ἡμῶν. Ὁ Ἄρκτος λέγει· «Μήτοι τοῦτό ἐστιν ἐμπόδιον δυσκολοκίνητον;»
Ἦν δ᾽ ὁ λίθος οὕτως μέγας, ἀλλ᾽ ὁ Ἄρκτος ἅπαξ ἔστησεν τὰς παλάμας αὐτοῦ ἐπ᾽ αὐτοῦ. Καὶ ἐκινησατο ὁ λίθος ἐκ τῆς ὁδοῦ, εὐχερῶς καὶ χωρίς κόπου.
Ὁ Τίγρης ἀναστενάζει χαίρων, καὶ ἔφη· «Ἄρκτε, πολύν σε ἀγαπῶ καὶ εὖ σε τιμῶ.»
Καθὼς ἡ πέτρα ἐπορεύθη, οἱ φίλοι ἐκάθισαν πάλιν ἐπὶ τῆς ἀγροῦ τῆς μαγικῆς. Ὁ Λύκος λέγει, "Χαίρω πολὺ νῦν μὲν ἐστὶν ἡ γῆ ἡ σαφής." Ὁ Ἄρκτος εὐθυμίᾳ ἐγελάσθη καὶ ἔφη, "Σὺν φιλία πάντα καλά ἐστίν."
Ὁ Ὄρνις ἀνέπεμψεν φωνὴν ὑψηλήν, ἀπαγγέλλων μύθους παλαιούς. Ὁ Τίγρης ἔλαμψε χαρᾶς καὶ ἀνέβαλλεν λυράν. Ἔτι καὶ ἐναλλάξ ἔλεγον ἀλλήλοις τὰς διηγήσεις τοῦ παρελθόντος.
Ἡ γῆ ἡ μαγική, ὥσπερ οἶκος ἀληθῶς, ἐγένετο τόπος εὐφροσύνης καὶ ἀρετῆς. Τί γλυκὺν εἶδον οἱ φίλοι συντροφεῖν ἀεὶ ἐκεῖ, μετὰ ἐλέους καὶ χαρᾶς. Τὸ φῶς τοῦ ἥλιος ἐσβέσθη ἀργά, ἀλλ' ὁ λόγος αὐτῶν ἔμεινεν ζῶν.