Luna, miles fortis, cum Rufus, scutifer fidelis, in castro nebuloso stabant. Castellum in rupe erat, et herba in muro alte crescebat. Silva, explorator levis, et Bruno, miles sapiens, vitam quietam in cortile videbant.
Nebula lente circum veste erat, omnem rem umbras dabat. Rufus vulnera sua inspiciebat, quia pedes passu longo fatigaverant. Luna lente ambulabat per umbram, et multa de castro cogitabat.
Bruno verba discutebat cum Silva, de historia loci et secretis antiquis. Silva dabat attentionem singulis sonis, qui in muro levi reperiebat. Luna risit, quia sine metu erat, et amisso nullum timorem habebat.
Luna et Rufus in corridore umbroso ambulabant. Luna subito aliquid singulare in muro vidit. Sub folio parvo erat cavum absconditum. "Ecce! Quid hoc est?" exclamat Luna, vultu angusto.
Rufus procurrit et pariete tangit. Paries frigide est et asper, sed cavum apertum non erat. Luna attentissime spectat et manum inserit. Sed mox manum retrahit, quia aliquid humile sentit.
"Putas aliquid ibi esse?" Rufus quaerit timide. "Certus sum," respondet Luna firmiter. "Finge aliquid amissum et magni momenti est." Illam noctem longam et silenti continuaverunt in corridore.
Bruno muralem appropinquat diligenterinspectans. Illud non videt ullas signas aut figuras. Mox dedit manus parieti sed nihil sentit. Luna et Rufus stant prope eum et quaerunt quid est. "Non intellego," Bruno dicit cum vultu tristi. "Quid celatur hic in muro?" Rufus interrogat.
Bruno lampadem aliam tollit et parietem iterum scrutatur. Sed nulla pars parieti diversa aut leviter elevata reperitur. Luna oculos angustat et auribus tendit ad sonos in muro. Nullus vocem vel murmuri hera movet silentium solum. Rufus paulum tremit quia mysterium crescere videtur. "Forsitan arca umbrarum hic latet," Luna timide susurrat.
Bruno in vultu externis vultibus agitans dissimulat anxietatem. "Nimis obscurum est hoc loco ut aliquid vere inveniamus," dicit. Luna et Rufus suspicaces circumspiciunt sed nihil aliud vident. Cor murmurat et ventus per parietem vitruit. "Meministis quid Silva dixit?" Bruno sub anno loquitur. "Cortem visere debemus, vult asserit arcam invenire."
Silva celeriter ex corridore umbroso in cortilem fugit. Vento levi arborum frondes movente, et nebula leviter super saxa volvendo. Luna et Rufus ab angulo spectabant et anxii erant. Bruno gradus audiebat et silentium non erat. Terra humida sub pedibus Silvae crepitabat, sed cor eius fortiter batebat.
In medio cortili Silva arcam erat, nigram et umbram plenam. Arca antiqua erat et vetusta, cum clavis minimi luminis fulgebat. Silva Ecce! arca hic est! Clavis adest, amicos! Mox patebit secreta.
Luna celeriter ad Silva venit et arcam inspicere cupiebat. Rufus vult clavi alapem tenere et vigilans erat. Bruno etiam advenit et vult magnis oculis arcam spectare. Omnes vident arcam leviter moveri et leniter crepitare. Per silvam et scopam umbram audiebant voces levissimas.
Luna, Rufus, Bruno et Silva in medio cortili stant felices. Arcam umbram aperiunt lente, lumen pauperum fumorum promittit. Subito, voces amicorum audiri possunt ex arca antiqua. Omnes oculis laetis invicem spectant et risum tenere non possunt.
Bruno dicit: 'Iam scimus quod in hac arca thesaurus amicitiae latet.' Silva adiecit: 'Non solum divitiae sed anima nostra hic coniuncta est.' Rufus laetus clamat: 'Felices sumus quod simul sumus et hoc iter coniunximus.' Luna nodat et animos omnibus confirmat, pace plena.
In castro nebuloso, sub caeruleo caeli tegmine, silentium temperat gavisum animum. Omnes comedunt panem et vinum simplex, gaudio fruuntur societatem. Memoria huius diei perpetuo in corde manet, sicut umbra in muro castelli antiquissimi. Formidines ceciderunt, et cor eorum sine metu semper manet.